Positief zelfbeeld en leefstijl

Behalve dat ik waarde hecht aan een gezonde leefstijl, luister ik graag naar het ritme van het leven. Als mens heb je een bioritme dat redelijk synchroon loopt met de 24-uurs cyclus van een etmaal en de week- en maandkalender. Geoefende hardlopers zullen hun training ook ‘periodiseren’, hetgeen zoveel betekent dat de juiste balans tussen de mate van inspanning (trainingsarbeid) wordt gezocht met hersteltijd (rust).

Naar binnen keren

Er zijn processen die een langer tijdbestek beslaan. Ouder worden is een voorbeeld van zo’n proces dat zonder meer een stempel drukt op andere processen en ritmen. De afgelopen periode draaide ik op een wat lager pitje dan gewoonlijk. Op zich past dat prima bij het ritme van de seizoenen. Het is op zich niet onwenselijk of ongebruikelijk om in de winterperiode wat meer naar binnen te keren en minder actief in de wereld te zijn. Maar mijn neiging tot, laat ik gemakshalve zeggen, ‘winterslaap’ kreeg de laatste tijd wat meer de kleur van ‘winterdip’

Na het werk sliep ik veel en ook mentaal was ik minder vitaal dan me lief was. Studeren en regelmatig hardlopen deed ik wel maar de horizon en aantrekkelijkheid om het dagelijks leven steeds weer in te stappen, bleef wat gesluierd. Nog niet niet ‘ziek, zwak en misselijk’ maar voldoende grauw om daar eens met de huisarts over te willen praten. Een gesprek met een goede collega, tevens leefstijltrainer, zette me echter op een ander been.

Kleurrijk verleden

In plaats van de huisarts bezocht ik een plaatselijke judovereniging om na dertig jaar weer eens mijn kimono te dragen en te kijken wat ik nog fysiek paraat heb. Want in een enerzijds grijs doch anderszins kleurrijk verleden beoefende ik judo als wedstrijdsport en trainde ik in de Nederlandse kernploeg. Aan de ene kant is dit vergane glorie natuurlijk. Na die dertig jaar durfde en wilde ik afgelopen maandagavond uit goed fatsoen niet eens mijn zwarte band om te knopen.

Een zalige training

Het was een zalige avond en training. De judovereniging blinkt uit in een prettige en sportieve onderlinge sfeer en de trainer, in judotermen de Sensei, hield goed vinger aan de pols of de trainingsomvang goed en verantwoord gedoseerd was. Verrassend genoeg was de voornaamste beperking conditioneel, met name tijdens de oefenwedstrijdjes. Dan zie en merk je toch dat er een heel ander beroep op je wordt gedaan dan gedurende lange duurlopen. Die zijn meer rechtlijnig wat betreft beweging en vragen minder explosiviteit.

Zwarte band

Het leuke is dat de pijntjes die ik na de training heb, helemaal passen in een positief plaatje van ‘lekker bezig zijn’. Dit past nog altijd bij mij en is kloppend gezien mijn judo-verleden. Daar houd ik een heel prettig gevoel aan over en de pijntjes wegen niet op tegen het positieve gevoel dat ik lekker de judomat weer ben opgegaan. Ja, lichamelijk piept en kraakt het wel een beetje na afloop. En een beetje zenuwachtig was ik trouwens wel toen ik naar de sportschool ging. Maar al met al ga ik in plaats van naar de huisarts aanstaande vrijdag terug naar de sportschool. En misschien durf ik over een paar maanden mijn zwarte band ook weer om te doen …

Timo van Kempen

//deleefstijltrainers.nl/page/_news_ajax
9